Δευτέρα, 30 Απριλίου 2012

ΑΝ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ (ΚΑΝ) ΔΕΥΤΕΡΟ ΚΟΜΜΑ ...

Του Μ. Οικονομίδη


Η συζήτηση και η επακόλουθη ανάλυση που διεξάγονται σε παραπολιτικό επίπεδο, αναφορικά με τα αποτελέσματα της κάλπης της 6ης Μαϊου, κινούνται σε δυο παραμέτρους: Η πρώτη αφορά το πόσο ψηλά θα φτάσει η Νέα Δημοκρατία. Η δεύτερη, το πόσο… χαμηλά θα κινηθεί το ΠΑΣΟΚ.
Επειδή το ΠΑΣΟΚ εξελίχτηκε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης στο κατεξοχήν κόμμα εξουσίας, ασκώντας επιρροή στις αποφάσεις ακόμη και σε περιόδους που δεν βρισκόταν στην κυβέρνηση, η κάλπη της 6ης Μαϊου μπορεί να λειτουργήσει ως μεγάλος επιταχυντής για το τέλος του Κινήματος που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Το Μνημόνιο, το οποίο αποτελεί τη βαριά πολιτική κληρονομιά της τελευταίας διετίας, εξελίσσεται στο tipping point, που μοιάζει να άλλαξε για πάντα την πολιτική γεωγραφία της ελληνικής Κεντροαριστεράς. Η εκλογή του Ευάγγελου Βενιζέλου στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, και όχι ενός στελέχους με διακριτά αντι-μνημονιακά χαρακτηριστικά, επέτεινε την ιδεολογική διολίσθηση του Κινήματος, σε πρωτοφανή δημοσκοπικά χαμηλά.
Όσο για τη στρατηγική που ακολουθήθηκε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, αποξένωσε περισσότερο το ΠΑΣΟΚ από τις ιστορικές, κοινωνικές βάσεις του, χωρίς την ίδια στιγμή να το καταστήσει αξιόπιστο, και επομένως ελκυστικό για τον μετριοπαθή μεσαίο χώρο.

ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ Η ΣΤΑΜΝΑ ΠΑΕΙ ΓΙΑ ΝΕΡΟ ΟΜΩΣ ΜΙΑ ΔΕΝ ΓΥΡΝΑΕΙ!

Γράφει ο Δευκαλίων


Αφαιρέσαμε την ερώτηση «Κύριοι, τι σκοπεύετε να κάνετε για να ξεφύγει η χώρα μία ώρα αρχύτερα από το Μνημόνιο;» διότι όλα τα κόμματα που συμμετέχουν στις εκλογές της 6ης Μαΐου πήραν σαφή θέση πάνω σ’ αυτό το ερώτημα. Ας μην λοιδορήσει κανείς την παρακάτω θέση της στήλης.
Όταν ξεκίνησε η προεκλογική περίοδος η μνημονιακή κατάσταση ήταν κάτι δεδομένο. Οι μεν φιλομνημονιακοί υποστήριζαν την αναγκαιότητα της μέχρι τότε πολιτικής τους ως την αναγκαία και ικανή συνθήκη που έσωσε την χώρα από μεγαλύτερη καταστροφή. Οι δε αντιμνημονιακοί κατήγγειλαν μόνο το μνημόνιο χωρίς να λένε τίποτε για την πορεία εξόδου. Η στήλη έθεσε πρώτη το βασικό ερώτημα. Τι θα κάνετε για να ξεφύγει η χώρα από το μνημόνιο; Και όλοι ακολούθησαν. Έτσι εξαναγκάστηκαν όλα τα κόμματα να πάρουν θέση.
Τώρα εναπόκειται στους ψηφοφόρους να αξιολογήσουν αυτές τις θέσεις και να τις εγκρίνουν ή να τις καταψηφίσουν. Υπάρχει όμως δέσμευση του κάθε κόμματος για το τι πρέπει να γίνει. Και βάσει αυτής της δέσμευσης θα κρίνεται από εδώ και πέρα καθημερινά.
Εμείς θα πάμε παρακάτω και θα προσπαθήσουμε να ψηλαφίσουμε την ευρωπαϊκή και παγκόσμια οικονομική συγκυρία που θα διαμορφωθεί το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Κατ’ αρχήν έχουμε τις Γαλλικές Προεδρικές και τις Ελληνικές Βουλευτικές εκλογές. Επηρεάζουν αυτές οι εκλογές άμεσα και καθοριστικά την διεθνή οικονομική συγκυρία; Μάλλον ΟΧΙ.

Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

DER SPIEGEL: ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟ ΓΚΡΕΜΟ ΤΩΡΑ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ ΑΛΛΑΓΗ ...

Γίνεται οι πολιτικοί που οδήγησαν την Ελλάδα "στο γκρεμό" να υπόσχονται αλλαγή; Το παραπάνω ερώτημα δεν το θέτουμε εμείς αλλά το έγκυρο πολιτικό  περιοδικό der Spiegel.  Συγκεκριμένα το εβδομαδιαίο γερμανικό περιοδικό αφιερώνει εκτενή άρθρα  στις ελληνικές εκλογές, στην αυριανή του έκδοση.
Με τον ερωτηματικό τίτλο «Ποια κρίση» και υπότιτλο "Η Αθήνα καλεί σε εκλογές". ‘Όλα θα αλλάξουν υπόσχονται οι πολιτικοί, με πρώτους εκείνους που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος τους γκρεμού, η αρθρογράφος περιγράφει την προεκλογική εκστρατεία, η οποία κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια ακόμη στιγμιαία απεικόνιση της έλλειψης προοπτικής για την Ελλάδα όπως επισημαίνει, και εστιάζει στην παρουσία των 2 αρχηγών των μέχρι τώρα μεγάλων κομμάτων.
Η αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν έχει προχωρήσει πολύ στην ανανέωση και το καθιστά σαφέστερο οι υποψήφιοι των δύο μεγάλων κομμάτων, ο συντηρητικός Αντώνης Σαμαράς και ο σοσιαλιστής Ευάγγελος Βενιζέλος.
Για τον Αντώνη Σαμαρά και τον προκάτοχό του Κ. Καραμανλή το περιοδικό γράφει τα εξής: «Ο Αντώνης Σαμαράς εξαγγέλλει νέο ξεκίνημα και βάζει μπροστά τον προκάτοχό του. Επί δυόμισι χρόνια, μετά την ήττα από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου το φθινόπωρο του 2009, ο Καραμανλής σιωπά. Δεν υπάρχει καμία δήλωσή του, ούτε για την κρίση, αλλά ούτε και για πλήθος παραλείψεων κατά την περίοδο διακυβέρνησής του. Τώρα κάνει και πάλι την εμφάνισή του και διεξάγει προεκλογικό αγώνα υπέρ της παράταξής του. Σαν να μη συνέβη τίποτα».

ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΤΑΙ Ο ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

Ανησυχητικούς ρυθμούς λαμβάνει το φαινόμενο αφελληνισμού κρίσιμων κλάδων της εθνικής οικονομίας, καθώς μεγαλώνει ο αριθμός των επιχειρήσεων που περνούν στον έλεγχο πολυεθνικών ομίλων.
Τηλεπικοινωνίες, τρόφιμα, ιχθυοκαλλιέργειες, αποτελούν μόνο μερικούς από τους κλάδους που έχουν περάσει ή αναμένεται να περάσουν στα χέρια ξένων ομίλων.
Ενδεικτικά, τα τελευταία χρόνια στον έλεγχο ξένων έχουν περάσει ο ΟΤΕ (στην Deutsche Telekom από το 2008) και η ΕΒΓΑ (ο τομέας των παγωτών πέρασε στην αγγλο-ολλανδική Unilever από το Καλοκαίρι του 2010) ενώ σε εξέλιξη βρίσκεται ο διαγωνισμός για την πώλησης της γαλακτοβιομηχανίας «Δωδώνη», όπου επικρατέστερη όπως λένε άνθρωποι της αγοράς είναι η ολλανδική Friesland.
Ευνοϊκές συνθήκες
Η επέλαση των πολυεθνικών που έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια, ευνοείται από την επιδείνωση της ύφεσης και την έλλειψη ρευστότητας στην αγορά, η οποία εξασθενεί ακόμη και τις εύρωστες εγχώριες εταιρείες.
Την ίδια ώρα, και άλλες κρατικές επιχειρήσεις αναμένεται να καταλήξουν στα χέρια ιδιωτών στο πλαίσιο των αποκρατικοποιήσεων, με στόχο να ενισχυθούν τα δημόσια έσοδα και να απομειωθεί το δημόσιο χρέος. Ανάμεσα σε αυτές βρίσκονται ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΑΘ, η ΔΕΠΑ και η ΔΕΣΦΑ.
Προτάσεις για νέο «Εθνικό μοντέλο ανάπτυξης»
Ο καθορισμός των εμπορικών ζωνών σε αστικές και προαστιακές περιοχές, η ενίσχυση των επενδύσεων σε πληροφορική, αλυσίδες εφοδιασμού και διανομής και η μείωση των εναπομεινάντων στρεβλώσεων στην αγορά εργασίας (π.χ. περιορισμοί στη μεταφορά προσωπικού μεταξύ των καταστημάτων) είναι ορισμένες από τις δράσεις που προτείνει ο διεθνής οίκος McKinsey στην έρευνα «Η Ελλάδα 10 Χρόνια Μπροστά: Προσδιορίζοντας το νέο Εθνικό Μοντέλο Ανάπτυξης» για να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα του λιανικού εμπορίου.

Σάββατο, 28 Απριλίου 2012

FINANCIAL TIMES: ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΟΗΣΙΑ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ

Του Χοσέ Ιγνάθιο Τορεμπλάνκα*



Φτάνει! Μετά από δύο χρόνια μεταρρυθμίσεων, οι Ισπανοί έχουν πλέον εξοικειωθεί με το τελετουργικό της θανάσιμης ευρωπαϊκής στρατηγικής για την αντιμετώπιση της κρίσης. Οι ευρωπαϊκοί θεσμοί εγκωμιάζουν κάθε νέο πακέτο μεταρρυθμίσεων που υιοθετείται και μας χτυπούν φιλικά την πλάτη.
Αργότερα, όταν η χώρα βυθίζεται στην ύφεση, η ανεργία εκτοξεύεται και τα spread και τα ασφάλιστρα κινδύνου επιμένουν ανοδικά, επιβάλλεται στους Ισπανούς ακόμη μεγαλύτερη λιτότητα. Σε όσους αναρωτιούνται εάν η στρατηγική αυτή ισοδυναμεί με αυτοπροκαλούμενη ύφεση, η απάντηση είναι να μην ανησυχούν, να κάνουν υπομονή και να περιμένουν να δουν τους καρπούς των προσπαθειών τους. Με λίγα λόγια, αυτό που ζητείται από τους Ισπανούς είναι να αντικαταστήσουν την πολιτική και την οικονομική ανάλυση με το ρητό «πίστευε (τη λιτότητα) και μη ερεύνα».
Τόσο οι πολίτες, όσο και η ελίτ της Ευρώπης φαίνεται πως αισθάνονται πλέον την ανάγκη να σταματήσει αυτή η ανοησία. Η κατάρρευση της ολλανδικής κυβέρνησης και η νίκη του Φρανσουά Ολάντ στον πρώτο γύρο των εκλογών στη Γαλλία οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα: σε μία εξέγερση εναντίον της λιτότητας. Είναι, όμως, μόνο η αρχή.
Οι επικείμενες εκλογές στην Ελλάδα, το δημοψήφισμα τον επόμενο μήνα στην Ιρλανδία και οι βουλευτικές εκλογές στη Γαλλία τον Ιούνιο μπορεί να οδηγήσουν την Ευρώπη σε πραγματική πολιτική κρίση. Κατά την τελευταία δεκαετία, οι εξαγριωμένοι πολίτες προκάλεσαν αρκετή ζημιά στην Ε.Ε. Κατά συνέπεια οι ηγέτες της καλά θα κάνουν να λάβουν σοβαρά υπόψη τις ανησυχίες τους.
Την επόμενη εβδομάδα ολοκληρώνονται δύο χρόνια από τότε όπου η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Θαπατέρο υιοθέτησε το πρώτο πακέτο μέτρων λιτότητας και προχώρησε με την εφαρμογή σειράς διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων. Αυτά τα μέτρα ήταν η πολιτική αυτοκτονία του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Ισπανίας. Τώρα οι Συντηρητικοί βρίσκουν εαυτούς σε μία παρόμοια κατάσταση. Έχουν περάσει μόλις 100 ημέρες από τότε όπου βρέθηκαν στην εξουσία και έχουν ήδη καταφέρει να αποξενωθούν από το εκλογικό σώμα, ενώ παράλληλα τιμωρούνται από τις αγορές όπως ακριβώς συνέβαινε και με την κυβέρνηση Θαπατέρο.

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

ΝΑ ΞΕΦΥΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΜΟΥ

Του Α. Ανδριανόπουλου


Πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο η Βρετανία ξόδευε καθημερινά για τις ανάγκες του κράτους περί τις πεντακόσιες χιλιάδες λίρες. Λίγο μετά την είσοδό της στον πόλεμο ο λογαριασμός ανέβηκε στα πέντε εκατομμύρια την ημέρα. Τα οποία δεν είχε και αναγκαστικά τα δανειζόταν. Σύντομα το χρέος έγινε τόσο μεγάλο ώστε ήταν αδύνατο να πληρωθεί από το βρετανικό θησαυροφυλάκιο. Αν έχαναν οι σύμμαχοι τον πόλεμο μαζί με την Βρετανία θα χρεοκοπούσαν οι αμερικανικές Τράπεζες που την είχαν δανείσει. Αν, αντίθετα, έχανε η Γερμανία θα ήταν εκείνη που θα ήταν υποχρεωμένη να καλύψει τον σχετικό λογαριασμό. Ηταν λοιπόν αδύνατον να λήξει ο πόλεμος δίχως νικητή. Ετσι οι μάχες χαρακωμάτων δεν σταματούσαν. Δίχως νικητή και με εκατομμύρια θύματα. Η λύση τελικά δόθηκε με την είσοδο της Αμερικής στην σύρραξη. Που οδήγησε την Γερμανία στην συνθηκολόγηση. Και σε μια ατιμωτική για την Αυστρία και την Γερμανία ειρήνη που αρκετά περίεργα, αλλά όχι δυσεξήγητα, ανάχθηκε ο ανθρωπιστής αμερικανός Πρέδρος Γούντρουω Ουίλσον.
Το χρέος λοιπόν και τότε είχε δημιουργηθεί από τις ανάγκες του κράτους. Κι’ αντιμετωπίσθηκε μέσω της οικονομικής καταστροφής μιάς ολόκληρης κοινωνίας. Της Γερμανικής. Που σταδιακά οδήγησε στην άνοδο του Ναζισμού και στην έκρηξη ενός καινούργιου Ευρωπαικού ολοκαυτώματος. Τα ευρωπαικά κράτη όμως ούτε και τότε δεν έβαλαν μυαλό. Ο δημόσιος τομέας συνέχισε να διογκώνεται. Και οι ποταμοί των παροχών που διοχετεύονταν στις κοινωνίες να αυξάνουν. Από πολλούς μάλιστα αυτό αποτελούσε το σήμα κατατεθέν μιάς πετυχημένης συνταγής – του περίφημου ευρωπικού κοινωνικού κράτους. Πακτωλοί χρημάτων έκαναν τα τσέπες των ευρωπαίων εργαζομένων υγιέστερες και την ζωή τους ανετότερη. Χρήματα όμως κατά βάση δανεικά – που τα περισσότερα δεν είχαν κερδηθεί από τις οικονομίες στις οποίες κατέληγαν.

Παρασκευή, 20 Απριλίου 2012

Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Του Paul Krugman


Tο Σάββατο οι Times έγραψαν για ένα φαινόμενο που διευρύνεται στην Ευρώπη: τις «αυτοκτονίες λόγω οικονομικής κρίσης», αυτοκτονίες από απελπισία λόγω ανεργίας ή επιχειρηματικής αποτυχίας. Ήταν ένα πολύ συγκινητικό δημοσίευμα. Όμως είμαι βέβαιος πως δεν ήμουν ο μοναδικός αναγνώστης, ιδίως μεταξύ των οικονομολόγων, που αναρωτήθηκε μήπως οι αυτοκτονίες δεν περιορίζονται σε ατομικό επίπεδο, αλλά σε ολόκληρη την ήπειρο, καθώς οι Ευρωπαίοι ηγέτες μοιάζουν αποφασισμένοι να οδηγήσουν το σύνολο της Ευρώπης στην οικονομική αυτοκτονία.
Μέχρι και πριν λίγους μήνες ένιωθα κάποιες ελπίδες για την Ευρώπη. Θα θυμάστε πως το περασμένο φθινόπωρο η Ευρώπη βρισκόταν στα πρότυπα μιας χρηματοοικονομικής καταστροφής: όμως η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ευρωπαϊκό αντίστοιχο της αμερικανικής Fed, έσπευσε να σώσει την Γηραιά Ήπειρο. Πρόσφερε στις ευρωπαϊκές τράπεζες ανοιχτές γραμμές πιστώσεων, ενεχυριάζοντας ομόλογα ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: αυτή η κίνηση στήριξε άμεσα τις τράπεζες και έμμεσα τις κυβερνήσεις, και τερμάτισε το κύμα πανικού.
Το ερώτημα της ημέρας λοιπόν, τότε, ήταν αν εκείνη η γενναία και αποτελεσματική κίνηση θα ήταν η αρχή μιας ευρύτερης αναθεώρησης, αν δηλαδή οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα χρησιμοποιούσαν τις «ανάσες» που τους έδωσε η ΕΚΤ γιά να ξανασκεφτούν τις πολιτικές που ευθύνονται εξαρχής για την σημερινή κατάσταση. Κάτι τέτοιο δεν έγινε. Αντιθέτως, οι ηγέτες επέμειναν με διπλάσια ένταση στις αποτυχημένες πολιτικές και ιδέες τους. Και δυσκολεύομαι πλέον πολύ να πιστέψω πως υπάρχει κάτι - οτιδήποτε - που θα μπορούσε να τους κάνει να αλλάξουν ρότα.

ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Του Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως κ. Άνθιμου



Όταν χρειάζεται να μιλήσει ένας Θρακιώτης Επίσκοπος για το μεταναστευτικό ζήτημα, αισθάνεται δύσκολα. Από τη μια είναι η χριστιανική διδασκαλία, που δεν ομιλεί για απλή ανεκτική στάση προς τον ξένο, επειδή ο Χριστός ταυτίζει πλήρως τον εαυτό του με τον κάθε ξένο, ανήμπορο και δυστυχισμένο.
Από την άλλη, το γεωγραφικό μας διαμέρισμα επιτρέπει να βλέπουμε σε έναν ευρύχωρο ορίζοντα πράγματα που το ελλαδικό κέντρο θα διαπιστώσει δύο δεκαετίες αργότερα.
Η σωτηρία μας είναι συνάρτηση της ικανότητός μας να διακρίνουμε τον Χριστό στο πρόσωπο οποιουδήποτε ξένου, γυμνού, αρρώστου και φυλακισμένου. Ο βαθμός της σχέσεώς μας με τον Χριστό είναι ανάλογος με τη σχέση που οικοδομούμε με τους συγκεκριμένους αυτούς «ταπεινούς και καταφρονεμένους», που τους ονομάζει αδελφούς μας. Αφού το να αγαπάμε, το να συμπαραστεκόμαστε και να δανείζουμε όσους μας αγαπούν, μας συμπαρίστανται και μας δανείζουν αποτελεί εκλεπτυσμένη μορφή εγωισμού και συμφέροντος. Η Εκκλησία ανοίγοντας τον κοινωνικό ορίζοντα του ανθρώπου, διευρύνει την έννοια του πλησίον στον γείτονα, στον συγγενή, στον ομοεθνή αλλά και στον ξένο, στον αλλοεθνή και στον εχθρό. Πλέον, ο όρος αγάπη γίνεται ευρύτερος του όρου ανεκτικότητα, εμπεριέχει τους πάντες και τα πάντα, αφού για τον Απ. Παύλο «η αγάπη πάντα στέγει».
Τα παραπάνω οφείλει να φυλάσσει, να βιώνει και να διδάσκει ο κάθε χριστιανός Επίσκοπος.
Ο Θεός, όμως, πάντοτε δοκιμάζει την πίστη μας και ο λόγος του ελέγχει και την εποχή μας.

Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Η "ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ ΤΩΝ ΑΓΟΡΩΝ" ΩΣ ΑΛΛΟΘΙ

Του Σ. Λαπατσιώρα *


Ο κ. Blanchard, επικεφαλής οικονομολόγος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, διαπιστώνει στην τελευταία έκθεση του ΔΝΤ για την παγκόσμια οικονομία ότι «οι αγορές εμφανίζονται σαν σχιζοφρενικές. Ζητούν δημοσιονομική εξυγίανση, αλλά αντιδρούν αρνητικά όταν η δημοσιονομική εξυγίανση (λιτότητα) επηρεάζει τους ρυθμούς ανάπτυξης».
Στην προηγούμενη πρόταση, μέσω του «αλλά», συνδέονται δύο ορθές προτάσεις. Δύο προτάσεις όμως που αφορούν διαφορετικά επίπεδα ανάλυσης της λειτουργίας των αγορών. Η αίσθηση του αντιφατικού («σχιζοφρενικού», όπως λέει ο κ. Blanchard) αναβλύζει ακριβώς επειδή αφαιρούνται αυτά τα διαφορετικά επίπεδα ανάλυσης για να συνδεθούν διαζευκτικά οι δύο προτάσεις.
Για την ορθότητα της πρώτης πρότασης. Το νεοφιλελεύθερο σύστημα χρηματοδότησης των οικονομιών, μέσω αγορών ομολόγων και χρήματος, αποτελεί έναν μηχανισμό επιβολής της νεοφιλελεύθερης πειθαρχίας. Οι αγορές, όντως, απαιτούν δημοσιονομικά μεγέθη τα οποία συμβιβάζονται με κατάλληλη σχέση δημοσίων δαπανών και εσόδων συμβατή με τη στρατηγική κατεύθυνση περιορισμού του «κοινωνικού κράτους». Πρόκειται για μία στρατηγική τάση.
Για την ορθότητα της δεύτερη πρότασης. Το βασικό στοιχείο λειτουργίας τους είναι η εξερεύνηση της σχέσης απόδοσης και κινδύνου απωλειών που έχει ο οποιοσδήποτε τίτλος που αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε αυτές. Όταν μία επιχείρηση ή ένα κράτος οδηγείται σε αυξημένες χρηματοδοτικές ανάγκες με περιορισμό της ικανότητάς του να «παράγει» έσοδα, γίνεται πιο αφερέγγυο, ο κίνδυνος αυξάνεται και οι δυσκολίες στην ομαλή χρηματοδότηση των υποχρεώσεών του εμφανίζονται.

ΘΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ;

Η έκθεση του ΔΝΤ για τις προοπτικές της οικονομίας δεν είναι μια απλή είδηση που πρέπει να περάσει στα ψιλά. Κατά τη γνώμη μας είναι ένα πολιτικό και οικονομικό μανιφέστο το οποίο θα πρέπει να σημαδέψει την προεκλογική περίοδο. Και γιατί αυτό; Μα γιατί δείχνει ότι η Ελλάδα έχει μπει σε ένα τόσο βαθύ πηγάδι που δύσκολα θα μπορέσει να βγει. Και για το δράμα αυτό ο Βενιζέλος και η παρέα του θα πρέπει να λογοδοτήσουν στον ελληνικό λαό που καλείται να φορτωθεί ένα σταυρό που όμως δε θα ξεφορτωθεί ποτέ.
Λίγη προσοχή στις προβλέψεις της κ. Λαγκάρντ και της παρέας της και θα καταλάβετε τι περιμένει τι χώρα και σε τι περιπέτεια την έβαλαν αυτοί που τώρα το παίζουν σωτήρες.
Σύμφωνα λοιπόν με το Ταμείο, έως το 2020 θα χρειαστούν περικοπές 16 δις ευρώ και έως το 2030 θα πρέπει να ληφθούν μέτρα 24 δις ευρώ.
Στις 96 σελίδες της έκδοσης «Fiscal Monitor», που δημοσιοποιήθηκε χθες, οι αναλυτές του ΔΝΤ προβλέπουν επίσης ότι η ανεργία θα εκτιναχθεί φέτος στο 19,4% (από 17,3% πέρυσι) και θα διατηρηθεί στα εφιαλτικά υψηλά αυτά επίπεδα και το 2013, με τη «στρατιά» των ανέργων να ξεπερνά συνεπώς τα 1.200.000 άτομα. Παράλληλα, η ύφεση υπολογίζεται να διαμορφωθεί στο 4,7% φέτος (από 6,9% το 2011), για να ακολουθήσει μηδενική ανάπτυξη το 2013 και θετικοί ρυθμοί από το αμέσως επόμενο έτος.
Το Ταμείο εκτιμά πως το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης έκλεισε την περυσινή χρονιά στο 9,2% του ΑΕΠ (η σχετική επίσημη εκτίμηση της Eurostat θα ανακοινωθεί την ερχόμενη εβδομάδα), φέτος θα υποχωρήσει στο 7,2% και το 2013 στο 4,6% του ΑΕΠ. Από το 2014 και μετά θα κατεβεί κάτω από το φράγμα του 3%, ξεκινώντας από το 2,1% του ΑΕΠ και καταλήγοντας στο 1,6% το 2017.

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

ΠΛΗΓΜΑ ΚΑΤΑ ΠΑΣΟΚ ΟΙ ΜΙΖΕΣ ΑΚΗ

Του Γ. Δελαστίκ


Σοβαρότατο σφάλμα διέπραξε κάποιος πολιτικός νους, αν νόμισε ότι αποκαλύπτοντας σοβαρό τμήμα των παράνομων δραστηριοτήτων του «πολιτικά ξοφλημένου» τέως υπουργού Ακη Τσοχατζόπουλου, θα μπορούσε να εδραιώσει την εικόνα «αυτοκάθαρσης» του ΠΑΣΟΚ και συνολικότερα του πολιτικού κόσμου της χώρας και έτσι να προσποριστούν με έμμεσο τρόπο εκλογικά οφέλη τα κυβερνητικά κόμματα. Δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει πολιτικό κέντρο που αποφάσισε κάτι τέτοιο, αλλά είναι βέβαιο πως τα πολιτικά αποτελέσματα της δημοσιοποίησης του εισαγγελικού πορίσματος που αναφέρεται σε ποινικά κολάσιμες πράξεις του πρώην υπουργού του ΠΑΣΟΚ, είναι τα εντελώς αντίθετα.
Τεκμηριώνει και εδραιώνει το πόρισμα την εικόνα απίστευτης σήψης του πολιτικού κόσμου και όχι φυσικά την εικόνα κάθαρσης. Πώς άλλωστε θα ήταν ποτέ δυνατόν να πιστέψει κάποιος ότι εκτυλίσσεται διαδικασία αυτοκάθαρσης του πολιτικού κόσμου, όταν το πόρισμα-καταπέλτης για τη δράση του Ακη είναι αποτέλεσμα πολύμηνης έρευνας δύο εισαγγελέων, ενώ το συμπέρασμα επιτροπής της Βουλής που είχε ασχοληθεί με το θέμα των ρωσικών πυραύλων ήταν ότι τίποτα μεμπτό δεν υπήρχε στις διαδικασίες προμήθειάς τους; Οι όμοιοί του, οι πολιτικοί δηλαδή που στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν βουλευτές, τον αθώωσαν, οι δικαστικοί τον έστειλαν στο κελί. Για ποια «αυτοκάθαρση» του πολιτικού κόσμου μπορεί να γίνει λόγος; Ας είμαστε σοβαροί...

Δ. ΜΗΤΡΟΠΑΝΟΣ (στην τελευταία του συνέντευξη): "ΡΕ ΣΕΙΣ, ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΝΑ ΦΑΝΕ, ΤΙ ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΤΕ;"

Ο Δημήτρης Μητροπάνος  για το ευρύ κοινό ήταν μια σπουδαία λαϊκή φωνή. Για όσους όμως είχαν την ευκαιρία να τον ακούν όχι μόνο να τραγουδά αλλά και να μιλά ήταν ένας άνθρωπός που δεν συνήθιζε να μασά τα λόγια του. Όπως χαρακτηριστικά έγραψε σήμερα και ένας φίλος στο fb : "... αριστερός (κανονικός-όχι στο καβάλο), Ολυμπιακός  και αρσενικό ...". Εξοργισμένος και δηκτικός με όλα και με όλους που τον πλήγωναν δεν δίσταζε να καυτηριάζει την πολιτική πραγματικότητα της χώρας μας.
Στην τελευταία του συνέντευξη που έδωσε το φθινόπωρο στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία ο Δημήτρης Μητροπάνος δεν είχε διστάσει να πει στον τότε πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου: «Ασ' το, ρε Γιωργάκη, τράβα σπιτάκι σου».
Αναφερόμενος στην οικονομική κρίση για την οποία εκτιμούσε πως θα είναι μακροχρόνια δήλωνε πως «η κυβέρνηση μάλλον δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει ή τουλάχιστον έτσι φέρεται. Ρε σεις, δεν έχουν οι άνθρωποι να φάνε, τι θα δημιουργήσετε; Πήρατε από το μισθωτό και το συνταξιούχο, τους τσακίσατε. Τώρα τι; Θα τους θάψετε και θα πάρετε φόρο θαψίματος; Απ' την άλλη μεριά είναι πρόκληση οι επιχειρηματίες να χρωστάνε δισεκατομμύρια, να μην ξέρουν τι είναι το ΙΚΑ και όχι μόνο να μην τολμάει κανένας να τους πειράξει, αλλά ούτε να αναφέρεται το όνομά τους».
Απ' την ώρα που ξεκίνησε μια οικονομική κρίση δεν θα μείνει τίποτε όρθιο, υποστήριζε στην ίδια συνέντευξη ο Δημήτρης Μητροπάνος και συνέχιζε: «Όλα θα τσακιστούν κι ό,τι καλό υπάρχει θα φύγει έξω. Εδώ θα μείνουμε τα γερόντια και θα ξανανοίξουν τα καφενεία για να καθόμαστε, να παίζουμε πρέφα και να κλαίμε τη μοίρα μας. Και οι άλλοι θα κοκορεύονται ότι κυβερνούν εμάς. Τους γέρους".

Σάββατο, 14 Απριλίου 2012

ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΤΥΠΟΣ: ΕΚΛΟΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ - Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΩΝ ΕΞΤΡΕΜΙΣΤΩΝ

Η εκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα προσελκύει και σήμερα το ενδιαφέρον των γερμανών δημοσιογράφων κυρίως μετά τις πρόσφατες δημοσκοπήσεις που αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο τα δύο μεγάλα κόμματα να μη συγκεντρώσουν την απαιτούμενη πλειοψηφία. Το ενδεχόμενο επαναληπτικών εκλογών λόγω έλλειψης πλειοψηφίας αποτελεί τον μεγάλο κίνδυνο σύμφωνα με τον ξένο τύπο.
«Οι γκρινιάρηδες Έλληνες πηγαίνουν να ψηφίσουν» είναι ο τίτλος που επιλέγουν οι ανταποκριτές της εφημερίδας Die Welt στις Βρυξέλλες και στην Κωνσταντινούπολη για να ενημερώσουν τους αναγνώστες τους για τις εξελίξεις στην Ελλάδα. «Απανωτές εκλογές είναι το τελευταίο που θέλουν αυτή τη στιγμή οι Βρυξέλλες», επισημαίνουν. «Η οργή της Ε.Ε. για το κόστος της εκλογικής διαδικασίας είναι μεγάλη. Το ελληνικό κοινοβούλιο ενέκρινε το ποσό των 29 εκατομμύρίων ευρώ για τις εκλογικές δαπάνες των κομμάτων, ένα τεράστιο ποσό. Μελέτη του Συνδέσμου Ελλήνων Φορολογούμενων έδειξε ότι τα ελληνικά κόμματα σε σχέση με τα φορολογικά έσοδα χρειάζονται έξι φορές περισσότερα χρήματα για τις προεκλογικές τους δαπάνες από ότι τα γερμανικά κόμματα» καταλήγουν.
Εκείνο πάντως που προκαλεί ανησυχία είναι η αποδυνάμωση των μεγάλων κομμάτων και η ενίσχυση των μικρών, αριστερά και δεξιά του πολιτικού καλειδοσκοπίου.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ Η ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ


Του Α. Καφετζή


Αλήθεια τι προσέφερε το δικομματικό πολιτικό σύστημα που εξουσιάζει τον τόπο μας όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης;
Πώς αποτιμάται η ανάπτυξη στον αγροτικό τομέα, τη μεταποίηση, τις υπηρεσίες;
Πώς βελτιώθηκαν οι δημόσιες υποδομές (παιδεία, υγεία, οδοποιία και γενικά μεταφορές κλπ);
Τι θα γράψει ο ιστορικός του μέλλοντος για όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης όπου το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα έπαιξε τον βασικό ρόλο αφού κυβέρνησε για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα (22 χρόνια στα 31 από τότε που ανέλαβε την εξουσία το 1981);
Ποιες είναι τελικά οι ευθύνες του πολιτικού προσωπικού (βουλευτές, νομάρχες, δήμαρχοι) του Έβρου στη διαμόρφωση του πελατειακού συστήματος που επιβλήθηκε στην κοινωνία μας όλα αυτά τα χρόνια; 
Διάβαζα τη συνέντευξη του Γιώργου Ντόλιου όπου ανακοίνωνε την υποψηφιότητά του ως βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ κατακεραυνώνοντας τον λαϊκισμό και τις πρακτικές του.
Και σκεφτόμουν, ποιος εξέθρεψε αυτό το "παράσιτο" ει μη μόνον οι επαγγελματίες πολιτικοί για τους οποίους η πολιτική ξεκινούσε πάντα από τη δική τους επανεκλογή και την ικανοποίηση των προσωπικών τους επιλογών;
Εάν δεν είναι λαϊκισμός τότε τι είναι η κατάργηση κάθε αξιοκρατίας όταν οι επιλογές σε δημόσια "επί πληρωμή" αξιώματα γίνεται πάντα με τοπικά κριτήρια για την κάλυψη αυτών των θέσεων (νοσοκομεία, λιμάνια κλπ);
Πώς ονομάζεται η συνεχής μεταβολή των ιδεολογικοπολιτικών τοποθετήσεών μας ανάλογα με τα διατυπούμενα από την γενική τάση της κοινωνίας; Για να γίνω σαφέστερος. Η σχέση μας με την ευρωπαϊκή κοινότητα τότε, στη δεκαετία του '90, ήταν ο μπαμπούλας του "σοσιαλιστικού" ΠΑΣΟΚ ενώ τώρα η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωζώνη και το ευρώ είναι η σωτηρία μας! Θέσεις μεταβαλλόμενες σαν κινούμενη άμμος, απλώς για να σώσουμε το τιμάριό μας.
Για να μην ξεχάσουμε και τις οραματικές διατυπώσεις που ποτέ δεν έγιναν, τη ΔΕΒΖΟΣ, την Τεχνούπολη, τη Λιμενική Ακαδημία που μας απασχόλησαν επί μακρόν στρέφοντας τη ματιά μας σε ουτοπικές "φούσκες" χωρίς επιτυχία. 

Τετάρτη, 4 Απριλίου 2012

ΕΚΛΗΜΑ ΜΕ ΗΘΙΚΟΥΣ ΑΥΤΟΥΡΓΟΥΣ ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Του Χ. Καψάλη


Δεν μπορεί να θεωρηθεί αυτοκτονία. Είναι έγκλημα και οι ηθικοί αυτουργοί είναι γνωστοί σε όλους. Ο 77χρονος συνταξιούχος φαρμακοποιός προφανώς δεν θα είχε κανένα λόγο να θέσει τέλος στη ζωή του αν δεν τον εξωθούσαν σε αυτή την επιλογή. Το κράτος όρθωσε γύρω του ένα αγκαθωτό συρματόπλεγμα που δεν επέτρεπε οδό έντιμης διαφυγής στη ζωή. Οι φόροι βροχή, η σύνταξη πετσοκομμένη, η καθημερινότητα αγχωτική, αβάσταχτη, χωρίς προοπτική.
Γιατί; Διότι κάποιοι επέλεξαν ότι οι φτωχοί, οι αδύναμοι και η μεσαία τάξη πρέπει να πληρώσουν για τις δικές τους εγκληματικές αμέλειες, για τις μίζες και τα ρουσφέτια του Συστήματος, για το μαύρο χρήμα, τη φοροδιαφυγή και τον αθέμιτο πλουτισμό ορισμένων, για τον τοκογλυφικό δανεισμό της χώρας μας από τους εταίρους που έτσι βαφτίζονται σωτήρες…
Δεν είναι ο μόνος που δεν άντεξε σε αυτή την εξαθλίωση που εδώ και μία τριετία οδηγείται μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού. Είναι ο πρώτος που επέλεξε να αυτοπυροβοληθεί στην πλατεία Συντάγματος απέναντι από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, απευθύνοντας με αυτό τον τρόπο ένα τεράστιο Κατηγορώ σε όσους βρίσκονται στο εσωτερικό του κτιρίου και στις πολιτικές επιλογές τους. Και θα γίνει Σύμβολο γιατί με τη ζωή του ύψωσε μια κραυγή Αντίστασης στην επίθεση διαρκείας που δέχεται ο λαός.
Ήταν ένας θάνατος που είχε προαναγγελθεί. Τον περιέγραφε προφητικά ο Πέτρος Μάρκαρης σε ένα από τα τελευταία του βιβλία (δεν θυμάμαι αν είναι στα «Ληξιπρόθεσμα δάνεια» ή στην «Περαίωση»).

ΑΞΙΟΠΡΕΠΗΣ ΖΩΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ;

«Η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου εκμηδένισε κάθε ίχνος επιβίωσής μου. Και επειδή δεν μπορώ να βρω το δίκιο μου, δεν μπορώ να βρω άλλον αγώνα αντίδρασης εκτός από ένα αξιοπρεπές τέλος, πριν αρχίσω να ψάχνω τα σκουπίδια για τη διατροφή μου.»
Το σημείωμα κατέληγε ως εξής: «Πιστεύω πως οι νέοι χωρίς μέλλον, κάποια μέρα θα πάρουν τα όπλα και στην πλατεία Συντάγματος θα κρεμάσουν ανάποδα τους εθνικούς προδότες όπως έκαναν το 1945 οι Ιταλοί στον Μουσολίνι (πιάτσα Πορέτο του Μιλάνου)».
Πρόκειται για το περιεχόμενο του σημειώματος που φέρεται να είχε επάνω του ο τραγικός αυτόχειρας του Συντάγματος. Και δεν αποκλείεται, ο 77χρονος φαρμακοποιός να εξελιχθεί σε ένα από τα κεντρικά πρόσωπα ή, αν θέλετε, σε έναν από τους συμβολισμούς των αλλαγών που έφερε η κρίση στην ελληνική κοινωνία. O πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου, ανέφερε πως ο 77χρονος ήταν παλιά φαρμακοποιός και μέλος του Συλλόγου μέχρι το 1994. Ο αυτόχειρας αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, αλλά αυτό δεν τον εμπόδιζε να συμμετέχει σε κινητοποιήσεις των «Αγανακτισμένων»-αυτό πιθανότατα εξηγεί και την επιλογή της πλατείας Συντάγματος για να βάλει τέλος στη ζωή του. Ήταν η τελευταία, η πιο μεγάλη, η πιο συγκλονιστική πράξη διαμαρτυρίας του.
Τα στοιχεία είναι τρομακτικά και προκαλούν θυμό και οργή στον ελληνικό λαό. Συγκεκριμένα την τριετία της κρίσης οι αυτοκτονίες ή οι απόπειρες των ανθρώπων που θέλουν να βάλουν τέλος στη ζωή τους, αυξήθηκαν δραματικά. Σύμφωνα με στοιχεία της αστυνομίας, που διαβιβάστηκαν στη Βουλή, τη διετία 2009-2011, οι τελεσθείσες αυτοκτονίες ή απόπειρες αυτοκτονίας ανήλθαν σε 1.727.

"ΣΚΙΕΣ" ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΗΛΙΟΣ

Το πρόγραμμα ΗΛΙΟΣ με αφορμή ημερίδα χθες στην Αθήνα, είναι από τα βασικά θέματα της γερμανικής εφημερίδας Süddeutsche Zeitung του Μονάχου.
Συγκεκριμένα, όπως παρατηρεί  ο αρθρογράφος της εφημερίδας,  στην ελληνική πρωτεύουσα δεν πήγε ο ίδιος ο υπουργός Ρέτγκεν, αλλά έστειλε τον υφιστάμενό του. Ο λόγος; «Ο θεός Ήλιος πρόκειται μεν να βοηθήσει την Ελλάδα να βγει από την κρίση και να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, οι Γερμανοί ωστόσο, δεν πιστεύουν ότι το μεγαλεπήβολο πρόγραμμα πώλησης ηλιακής ενέργειας θα έχει μέλλον. Ο υφυπουργός Μπέκερ τόνισε μάλιστα χθες ότι οι Γερμανοί καταναλωτές δεν θα πρέπει να φοβούνται ότι θα αναγκαστούν να πληρώσουν την ελληνική ηλιακή ενέργεια δύο φορές ακριβότερα από ότι τη γερμανική, κι αυτό παρά την μεγάλη ηλιοφάνεια που διαθέτει η Ελλάδα.»

«Σκεπτικισμός επικρατεί όμως και στις Βρυξέλλες, συνεχίζει ο αρθρογράφος. Με ευρωπαίους διπλωμάτες να επαναλαμβάνουν ότι η σύλληψη του όλου προγράμματος δεν είναι σωστή. Ως μια από τις αιτίες αναφέρουν ότι η Ελλάδα δεν ήταν μέχρι σήμερα σε θέση να παράξει επαρκή ηλιακή ενέργεια για να καλύψει τις ανάγκες ιδιωτών και επιχειρηματιών. Δυσκολότερο κάνει την κατάσταση ότι οι Έλληνες δεν διαθέτουν ιδιαίτερη εκτίμηση στην «πράσινη ενέργεια».
Παρά το ότι η χώρα διαθέτει άφθονο ήλιο και αέρα, η ενεργειακή κάλυψη συνεχίζει να γίνεται από ορυκτά καύσιμα. Η ΔΕΗ ανήκει ανάμεσα στους παραγωγούς ενέργειας της Ευρώπης που μολύνουν περισσότερο την ατμόσφαιρα.