Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

Κίνδυνος ακυβερνησίας στην Ιταλία

Κίνδυνο ακυβερνησίας στην Ιταλία βλέπει ο γερμανικός και ισπανικός τύπος. Το αξιοσημείωτο είναι ότι οι Γερμανοί αποφεύγουν επιμελώς να μιλήσουν για καταδίκη της πολιτικής λιτότητας του  Μ. Μόντι, ανθρώπου "πιστού" στα προστάγματα της κ. Μέρκελ. Συγκεριμένα τα δημοσιεύματα αναφέρουν.
Η Frankfurter Allgemeine Zeitung χαρακτηρίζει ως μεγάλο χαμένο της εκλογικής αναμέτρησης στην Ιταλία τον σημερινό υπηρεσιακό πρωθυπουργό Μάριο Μόντι  και παρατηρεί: «Τα κόμματα που στήριξαν τον Μάριο Μόντι “καταδικάστηκαν“ από τους ψηφοφόρους στην τέταρτη θέση. Ο πρωθυπουργός, ο οποίος διαθέτει κύρος στο εξωτερικό, τιμωρήθηκε, ίσως γι αυτό το λόγο, από τους Ιταλούς. Πολλοί τον θεωρούν πειθήνιο όργανο των αγορών. Το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα οι -χωρίς έλεος λαϊκιστές- όπως ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι και ο Μπέπε Γκρίλο διέσυραν τον πρωθυπουργό και την πολιτική του, ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα».
Η οικονομική εφημερίδα Handelsblatt κυκλοφορεί με τον πρωτοσέλιδο τίτλο «Η Ιταλία επιλέγει το χάος» και επισημαίνει σε σχετικό της σχόλιο: «Μπορεί να ερμηνευθεί το εκλογικό αποτέλεσμα ως απουσία ευγνωμοσύνης στον Μάριο Μόντι; Μήπως το αποτέλεσμα σημαίνει ότι οι Ιταλοί απορρίπτουν τις μεταρρυθμίσεις και επιθυμούν την επιστροφή της Ιταλίας στην κατάσταση λίγο πριν το ξέσπασμα της κρίσης, η οποία ήταν αυτή που οδήγησε τη χώρα, αλλά και την ευρωζώνη στα πρόθυρα της κατάρρευσης; Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι. Είναι πολλοί οι Ιταλοί που θέλουν ριζικές αλλαγές. Όμως τα κόμματα που έλαβαν μέρος στον προεκλογικό αγώνα δεν είχαν να προτείνουν σχεδόν καμία πραγματική αλλαγή».

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

Η Ελλάδα σήμερα ...


Δεν γνωρίζουμε εάν η φωτογραφία είναι αληθινή ή αν πρόκειται για φωτομοντάζ…
Το σίγουρο είναι, ότι αυτή είναι η σημερινή εικόνα της Ελλάδας.....


Η ατιμία των τιμών

Του Σ. Μητραλέξη
 
 
 
Στην Ελλάδα της κρίσης συμβαίνει κάτι το μοναδικό: η μισθοί καταποντίζονται, η ανεργία δοξάζεται, η ύφεση προχωρά ακάθεκτη μα οι τιμές των προϊόντων είτε δεν μειώνονται είτε μειώνονται ελάχιστα, σε βαθμό ανάξιο λόγου, τηρουμένων των μεγεθών και των αναλογιών. Η Αθήνα, η Αθήνα της κρίσης, παραμένει μία από τις πιο ακριβές (!) πρωτεύουσες τις Ευρώπης, με τις υπόλοιπες όμως να διατηρούν επίπεδα μισθών αντίστοιχα με τις τιμές των αγαθών και των υπηρεσιών.
Στο ήδη εκρηκτικό μείγμα προσθέστε την εξοντωτική φορολόγηση των πολιτών-εμπόρων και των πολιτών-καταναλωτών, και καταλαβαίνετε περί τίνος πρόκειται: συνταγή καταστροφής.
Θα ήταν σαδιστικό απέναντι στον χειμαζόμενο αναγνώστη να παραθέσω εκτενείς συγκρίσεις των τιμών αγαθών και υπηρεσιών στην Αθήνα και αλλού, π.χ. στην πρωτεύουσα της Γερμανίας, στο Βερολίνο. Θα αρκεστώ στην διαβεβαίωση ότι η εικόνα είναι εξοργιστικά ασύμμετρη, με βασικά ήδη σούπερ-μάρκετ να κοστίζουν υπερπολλαπλάσιο ποσό στα ράφια της Αθήνας εν συγκρίσει με αυτά του Βερολίνου.
Ένα απλό άθροισμα του ελλαδικού μηνιαίου κόστους βασικών αγαθών αναγκαίων για την αξιοπρεπή επιβίωση μιας οικογένειας και η σύγκρισή του με το ύψος του ενός μισθού που μπαίνει στο σπίτι αποκαλύπτει την κατάσταση όπως πραγματικά είναι: μη βιώσιμη.

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Αποδεχόμαστε τη χρεοκοπία των ανθρώπων για να αποφύγουμε τη χρεοκοπία των αριθμών.

Επιλέξαμε τα αναπαράγουμε μέρος, ενός πολύ ενδιαφέροντος και επίκαιρου άρθρου, σχετικά με την πορεία των δύο  «αριστερών ;;;» κυβερνητικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην  σαββατιάτικη έκδοση της «Εφημερίδας Των Συντακτών» με τον τίτλο: «Οι αριστερές συνιστώσες της Δεξιάς» και το υπογράφει ο καταξιωμένος δημοσιογράφος και πολιτικός  αναλυτής Τάσος  Παπάς. Συγκεκριμένα αναφέρει:
« ... Προφανώς και το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ θεωρούν δευτερεύουσας σημασίας το γεγονός ότι μεθοδικά στήνεται ένα αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας της δημόσιας ζωής, ότι τα θεσμικά όργανα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας έχουν διακοσμητικό χαρακτήρα (υπουργικό συμβούλιο) ή φασκιώνονται με το πρόσχημα των έκτακτων συνθηκών (Βουλή), ούτε φαίνεται να ανησυχούν που με τις πολιτικές που εφαρμόζονται δημιουργούνται τετελεσμένα.
Είναι συνεργοί σε μια διαδικασία που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, το αποτέλεσμα της οποίας θα είναι μια κοινωνία καθημαγμένη χωρίς αντίβαρα. Γιατί εκεί θα οδηγήσουν η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η δραματική μείωση των εισοδημάτων των φτωχών και των μεσαίων στρωμάτων, η κατεδάφιση των εργασιακών δικαιωμάτων, η άνευ όρων υποταγή στις επιθυμίες των ισχυρών του χρήματος, η συκοφάντηση κάθε κινητοποίησης ως δυνάμει τρομοκρατικής πράξης.
Αυτό που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δουν είναι ότι μπροστά στα μάτια μας δεν διαλύεται το πελατειακό κράτος, η παρασιτική οικονομία και η φαύλη κομματοκρατία, όπως ισχυρίζονται οι θεωρητικοί του μονόδρομου. Σαρώνονται τα δίκτυα πρόνοιας, ο παραγωγικός ιστός της χώρας, οι μηχανισμοί προστασίας της εργασίας, οι κοινοβουλευτικοί θεσμοί.

Οι ιεραπόστολοι του "λιτού βίου"

Του Κ. Λαπαβίτσα*
 
 
Διαβάζω τακτικά δηλώσεις «πνευματικών ανθρώπων», για την ανάγκη να γίνουμε πιο ολιγαρκείς, να καταλάβουμε ότι πέρασε ο καιρός των παχιών αγελάδων, να δεχτούμε ότι θα είμαστε όλοι φτωχότεροι. Συχνά συνοδεύονται από διάφορα δακρύβρεχτα για το τέρας του καταναλωτισμού, την αλλοτρίωση της σύγχρονης ζωής, τη χυδαιότητα της βουλιμίας. Είναι, λένε, προσωπική, οικογενειακή και εν τέλει εθνική ανάγκη να ξαναβρούμε το μετρημένο παρελθόν μας.
Μου θυμίζουν πολύ εκείνα που γράφονται στον επίσημο τύπο από περιώνυμους δημοσιογράφους και πολιτικούς. Ότι πρέπει να φτωχύνουμε για να μην πτωχεύσουμε. Ότι υπήρξε φούσκα στην Ελλάδα την προηγούμενη δεκαετία. Ότι ξεσαλώσαμε και τώρα πληρώνουμε τα επίχειρα. Ότι δεν μπορεί να υπάρχει ευμάρεια με δανεικά. Ότι, ακόμη, ο ‘λιτός βίος’ είναι πηγή ψυχικής ηρεμίας και αρετής.
Που βρέθηκαν όλοι αυτοί οι όψιμοι κοσμοκαλόγεροι;
Πως έζησαν στην Ελλάδα που αφήνουμε πίσω οριστικά;
Πως ζούνε στη φτωχή, τρομαγμένη κι ανάστατη Ελλάδα που αναδύεται;
Τι ακριβώς νομίζουν ότι προσφέρουν με όσα λένε;
Που στοχεύουν;
Μοιάζουν βέβαια πολύ μεταξύ τους, έστω κι αν προέρχονται από διαφορετικά σημεία του πολιτικού φάσματος. Άνθρωποι κατά κανόνα επιτυχημένοι, με καταξίωση και απολαβές πολύ πάνω του μέσου όρου. Άνθρωποι που συμμετείχαν ενεργά στα όσα συνέβησαν στην χώρα μας την προηγούμενη δεκαετία, που ανέπνευσαν τον αφηνιασμένο αέρα των ανώτερων στρωμάτων και που συνεχίζουν να διαμορφώνουν τα πράγματα, διότι φυσικά τίποτε δεν έχει αλλάξει, εκτός από το ότι οι ισχυροί έχουν γίνει ισχυρότεροι.

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Ο γεροντάκος και οι χρήσιμοι ηλίθιοι

Του Ε. Τσακαλώτου*
 
 
Φανταστείτε ότι είστε σε κάποιο πολιτικό επιτελείο το 2010. Σας παρουσιάζουν ένα σχέδιο διάσωσης της χώρας μέσω εξορθολογισμού των δημοσίων οικονομικών. Με τις κατάλληλες περικοπές και αυξήσεις φόρων, μετά από τρία χρόνια θα μειωθεί το ΑΕΠ κατά 22-24%, η ανεργία θα φθάσει στο 27%, αλλά, και εδώ είναι τα καλά νέα, το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης θα μειωθεί περίπου δέκα ποσοστιαίες μονάδες. Κάποιο γεροντάκι που κάθεται σε μια γωνία, που έχει να διαβάσει οικονομικά από το 1980 και έχει μείνει στα παλιά, βήχει ευγενικά και ζητάει τον λόγο για μια στιγμή. Με σεβασμό στην ηλικία του, οι νέοι οικονομολόγοι - σύμβουλοι του επιτελείου, που έχουν διαβάσει όλες τις πρόσφατες μελέτες και τα μοντέλα της ορθόδοξης οικονομικής σκέψης, τον ακούν υπομονετικά: "Εγώ λέω να πάρουμε τα μισά μέτρα. Από τους πρόχειρους υπολογισμούς μου αυτό, σε σχέση με τα σχέδιά σας, θα οδηγήσει σε 14% μικρότερη ύφεση, 300.000 περισσότερες θέσεις εργασίας και πολύ μικρό δημοσιονομικό κόστος. Υπολογίζω, δηλαδή, ότι το έλλειμμα της γενικής κυβέρνησης θα είναι μόνο 1,2% μεγαλύτερο από ό,τι εσείς σχεδιάζετε".
Τώρα βέβαια μπορεί να είχατε και εσείς κολλήσει τον ιό της ορθόδοξης οικονομικής σκέψης και να περιφρονούσατε τον γεροντάκο. Αλλά υπάρχει άνθρωπος που να πίστευε στο εναλλακτικό σενάριο και να μην το υιοθετούσε; Υπάρχει τώρα κάποιος ή κάποια που να πιστεύει ότι χαλάλι οι 300.000 παραπάνω άνεργοι, αφού καταφέραμε μια ποσοστιαία μονάδα μεγαλύτερης μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος; Δεν νομίζω.

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Το λάθος ...

Του Δ. Μηλάκα
 
 
 
Γίνονται τέτοια λάθη; Λάθη που τινάζουν στον αέρα χώρες και λαούς; Γίνονται λάθη τέτοιου είδους με τόσο δραματικές επιπτώσεις από διεθνείς «θεσμούς», οι οποίοι είναι στυλοβάτες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος; Απ’ ό,τι φαίνεται, γίνονται! Ή μήπως τελικά αυτό που γίνεται δεν είναι ακριβώς αυτό που φαίνεται;
Στην προκειμένη περίπτωση προκαλεί εντύπωση η ομαδική αυτοκριτική διάθεση, η οποία προέκυψε στα κορυφαία κλιμάκια του ΔΝΤ σχετικά με τους υπολογισμούς για τη διαμόρφωση του ελληνικού προγράμματος «διάσωσης».
Τελικά ομολογήθηκε ο λάθος υπολογισμός σε κάποιον πολλαπλασιαστή μιας εξίσωσης, η οποία τελικά τύφλωσε τους φωστήρες σε τέτοιον βαθμό ώστε να μην είναι σε θέση να δουν αυτό που και μια απλή νοικοκυρά είδε από την πρώτη στιγμή που ανέτειλε η κυβέρνηση των μνημονίων: το «πρόγραμμα» δεν βγαίνει, δεν διασώζει, καταστρέφει.
Ας πιστέψουμε, λοιπόν, τους ανιδιοτελείς διασώστες μας από το ΔΝΤ και ας πούμε «άνθρωποι είναι, ένα λάθος έκαναν». Ταυτόχρονα, όμως, είμαστε υποχρεωμένοι να σκεφτούμε και ποιες ακριβώς συνθήκες, ποια νέα δεδομένα προσθέτει αυτή η ομολογία ανικανότητας. Και πάνω απ’ όλα επιβάλλεται να σκεφτούμε ποια ακριβώς στιγμή διατυπώνεται αυτή η ομολογία.

"Πρόοδος με κατεστραμμένες ζωές & ενεχυροδανειστήρια

«Η Ελλάδα κάνει προόδους» επιγράφει το ρεπορτάζ της η Kölner Stadt Anzeiger αναφερόμενη στις δηλώσεις του υπουργού Οικονομικών Γ. Στουρνάρα ότι η Ελλάδα για πρώτη φορά από το 2003 κατάφερε να φτάσει πέρυσι τους δημοσιονομικούς της στόχους. Η εφημερίδα παρατηρεί: «Η Ελλάδα επανακτά την εμπιστοσύνη όχι μόνο διότι οι εταίροι έστειλαν ένα σαφές μήνυμα για τη διάσωση της χώρας και επειδή θα δοθούν οι επόμενες δόσεις του δανείου, αλλά και γιατί υπάρχει μια σχετική πολιτική σταθερότητα, από τις εκλογλες του περασμένου Ιουνίου και τον σχηματισμό κυβέρνησης υπό τον Αντώνη Σαμαρά καθώς επίσης κι επειδή μπήκε σε μια τροχιά το μεταρρυθμιστικό της πρόγραμμα».
Η εφημερίδα δεν παραλείπει  να παρουσιάσει και την άλλη πλευρά: «Καμία χώρα στη δυτική Ευρώπη από το τέλος του πολέμου δεν υπέστη μια τόσο βαθιά ύφεση. Για το πρώτο τρίμηνο του 2013 το Βιομηχανικό και Εμπορικό Επιμελητήριο στην Αθήνα αναμένει 36.000 πτωχεύσεις – 400 την ημέρα… Η ανεργία έχει αγγίξει σχεδόν το 27% και στους νέους κάτω των 24 χρόνων ένας στους έξι είναι χωρίς δουλειά. Πίσω από τις στατιστικές υπάρχουν αμέτρητες τραγωδίες, κατεστραμμένες καριέρες, κατεστραμμένα σχέδια ζωής».